۱۳۹۶/۰۴/۰۵

آخرین اخبار

آیا کمال‌گرایی باعث نفرت از خود و دیگران می شود؟

 

 

title "آیا کمال‌گرایی باعث نفرت از خود و دیگران می شود؟" http://anamnews.com/" alt:"فردی کمال گرا"

 

 

آیا کمال‌گرایی باعث نفرت از خود و دیگران می شود؟

آنام: کمال‌گرایی میتونه هم خوب باشه هم بد. افراد کمال‌گرا خودشون استانداردهای بالایی رو بر خودشون تحمیل میکنن و این رو در موقعیت‌هایی مثل والد یا معلم، بر دیگران هم تحمیل میکنن. برای کمال‌گراها “به اندازه‌ی کافی خوب” معنی نداره و هرچیزی باید یا ایده‌آل باشه یا قابل پذیرش نیست و یک شکسته. کمال‌گرایی میتونه و قراره باعث بشه فرد با بیشترین توانش برای دستیابی به یک هدف‌ایده‌آل تلاش کنه، ولی معمولا برعکس، باعث ناتوانی فرد میشه. کمال‌گراها معتقدن پذیرششون از جانب دیگران منوط به این هست که هیچ اشتباهی نداشته باشن و این باعث استرس میشه. کمال‌گراها همیشه حس شکست‌خورده بودن دارن و ناتوانی در تصمیم‌گیری سریع، عوامل هم‌بسته با اون یعنی تنبلی و شرم رو به همراه میاره.

چرخه‌ی معیوب و خودتخریب‌گر کمال‌گرایی به این شکل هست:
قرار دادن اهداف غیرقابل دست‌یابی ← ناکامی در رسیدن به اون‌ها ← افسرده و بی‌رمق شدن ← انرژی کمتر داشتن و حس عمیق شکست‌خورده بودن ← کاهش عزت نفس و افزایش سرزنش خود.

ریشه‌ی کمال‌گرایی هم معمولا والدینی هستن که از کودک توقع “بهترین” و “خاص” بودن رو داشتن و بعدا این توقعات اون‌ها به صورت “صدای سرزنش‌گر درونی” در درون فرد به حیات ادامه میده. کمال‌گراها ۵۱ درصد بیشتر احتمال داره که در سن پایین جونشون رو از دست بدن و احتمال خودکشی در اون‌ها بیشتره. کمال‌گرایی در “تحلیل رفتگی شغلی” نقش داره که قبلا در این مقاله در موردش صحبت کردیم:

کودکانی که بیش از حد دستاوردهاشون توسط والدین ستایش میشه، میتونن در آینده خودشیفته بشن یا به علت اینکه خودشون میدونن در واقعیت با تصویری که والدین ازشون ارائه میدن فاصله دارن، حس “ناامنی” داشته باشن و این حس در اونها بمونه و در تلاش بی‌پایان برای رسیدن به استانداردهای دست‌نیافتی والدین‌شان، احساس درماندگی کنن.

title "آیا کمال‌گرایی باعث نفرت از خود و دیگران می شود؟" http://anamnews.com/" alt:"نمودار کمال گرایی"

کمال گرایی در ۴ قالب بروز میکنه که همه بر اساس خودفریبی هستن:

۱٫ به صورت تنبلی:
وقتی میخوایم یه کاری به شکل ایده‌آل انجام بشه و بنابراین زمان انجامش بیشتر و بیشتر میشه و در این فرآیند، انگیزه‌های ما برای انجامش کمتر و کمتر میشه.

۲٫ به صورت برآورد زیادی از توانایی‌های واقعی‌مان، در مورد اینکه چه میزان کار میتونیم انجام بدیم.

۳٫ به صورت برآورد زیادی از توانایی‌های بالقوه‌مان:
بر این اساس که من قبلا در زمینه‌های دیگری یا زمینه‌های مشابهی موفق بودم، دلیل نمیشه که در یک زمینه جدید هم همون‌قدر موفق باشم. گاهی این مشابهت زمینه‌های فعالیت رو بیش از میزان واقعی تخمین میزنیم.

۴٫ تخمین بیش از حد از میزانی که میتونم دنیای اطرافم رو عوض کنم.
یکی از عوارض این نگرش اینه که فرد، هر کسی رو که میبینه، به عنوان اخلال‌کننده در راه پیش‌برد برنامه‌هاش میبینه و یا اینکه همون نگرش رو برمیگردونه به سمت خودش، و خودش رو یک شکست‌خورده از لحاظ اخلاقی میبینه.

سایک تودی، ترجمه مقالات و کنفرانس‌های روانشناسی

منبع: Psychology Today

لینک کوتاه: https://goo.gl/dkTYNL

نوشته‌های مرتبط

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *