۱۳۹۶/۰۹/۲۴

آخرین اخبار

بیژن نجدی گنجینه‌ی دست نخورده ادبیات

title:"بیژن نجدی گنجینه‌ی دست نخورده ادبیات"- http://anamnews.com" alt:"بیژن نجدی"

بیژن نجدی گنجینه‌ی دست نخورده ادبیات

آنام: بیژن نجدی، ۲۴ آبان‌ماه ۱۳۲۰ در خاش ِ زاهدان به دنیا آمد. پدر و مادر او هر دو گیلانی بودند. پدر ِ بیژن از افسرانی بود که در قیام افسران خراسان نقش داشت و در مسیر رفتن به گنبد کاووس به دست تعدادی ژاندارم کشته شد. بیژن دوران ابتدایی خود را در شهر رشت گذراند و پس از کسب دیپلم دبیرستان در سال ۱۳۳۹ وارد دانش‌سرای عالی تهران شد و در سال ۱۳۴۳ از همان دانشکده در رشته‌ی ریاضیات فارغ‌التحصیل شد و دبیر ریاضی در دبیرستان‌های لاهیجان شد. بیژن نجدی فعالیت ادبی خود را از سال ۱۳۴۵ آغاز کرد. او نویسنده‌ای با ذوق بود که داستان‌هایی در سبک واقع‌گرایی و فراواقع‌گرایی نوشته است. بسیاری از اهل ادبیات او را از پیش‌گامان داستان‌نویسی ِ پست‌مدرن در ایران به شمار می‌آورند. بیژن نجدی تا پنجاه سالگی اثری از خود منتشر نکرد هر چند می‌توانست نوشته‌هایش را در قالب شعر و داستان منتشر کند و بسیار مشهورتر از این باشد که اکنون است. شمس لنگرودی، شاعر ایرانی و از دوستان بیژن نجدی کسی بود که بیژن نجدی را به نشر مرکز برد تا او کمی از این انزوا بیرون بیاید و اثرش را منتشر کند و نتیجه‌ی این امر انتشار داستان معروف بیژن نجدی با عنوان «یوزپلنگانی که ما دویده‌اند» است.

«یوزپلنگانی که با من دویده‌اند» حاوی ده داستان کوتاه است و تنها کتابی از بیژن نجدی است که در زمان حیات این شاعر و نویسنده و توسط نشر مرکز منتشر شده است. این مجموعه داستان در سال ۱۳۸۹ توسط محمدرضا دمایی به زبان انگلیسی ترجمه شد. اگر شمس لنگرودی نبود شاید همین یک کتاب هم از نجدی در زمان حیات ایشان منتشر نمی‌شد. بعد از وفات بیژن نجدی به همت هم‌سرش پروانه محسنی آزاد (نجدی) و فرزندش یوحنا، مجموعه داستان‌های «دوباره از همان خیابان‌ها» و «داستان‌های نا تمام» و مجموعه شعرهای «خواهران این تابستان» و «پسرعموی سپیدار» منتشر شدند که هر کدام بارها و باهار تجدید چاپ شده‌اند اما هنوز جامعه‌ی ادبی ایران و ادبیات معاصر ایران به بیژم نجدی بده‌کار است و سهم او را آن‌چنان که بایسته است نپرداخته است.

title:"بیژن نجدی گنجینه‌ی دست نخورده ادبیات"- http://anamnews.com" alt:"بیژن نجدی"
منبع: .goodreads

 شهرام رفیع‌زاده، روزنامه‌نگار در مورد روزهای آخر عمر بیژن نجدی این‌گونه می‌نویسد: «دیر وقت شب تلفن زنگ می زند.مرداد ماه (۱۳۷۶) تهران است و شب های گرمش.پشت تلفن علی صدیقی است،از رشت زنگ زده. می گوید که بیژن نجدی حالش خراب شده و آورده اندش تهران. بیمارستان مدائن. تو برو صبح پیشش، ما هم فردا می آییم. به محمد زنگ می زنم، و قرار فردا را می گذارم. فردا وقتی می رسم بیمارستان او زودتر رسیده. پروانه همسر بیژن هم هست. بیژن روی تخت خوابیده طوری که متوجه حضور ما نمی شود. به زور اکسیژن و سرم و نمی دانم این طور چیزها و البته با سختی نفس می کشد. چندی بعد دوستان می رسند علی صدیقی، محمد تقی صالح پور، مجید دانش آراسته، جواد شجاعی فرد و رقیه کاویانی، علی رضا پنجه ای. یادم نیست اما به نظرم احمد خدادوست و چند نفر دیگر هم بودند. محمدتقی صالح پور آمده بیرون اتاق و چشم هایش از اشک تر است. داریم بیرون اتاق می پرسیم که چه شده؟ هیچ کس دقیق نمی داند، جز همسرش که او هم به ما چیزی نمی گوید. چند دقیقه بعد اکبر رادی هم می آید توی آن هوای داغ، عرق کرده. حافظ موسوی و عنایت سمیعی و البته بیژن بیجاری که بسیار در آن روزها زحمت کشید برای بیژن نجدی. عجیب است برایم. این که همان صبح وقتی رفتم توی اتاق بیژن به همسرش اشاره کرد که بنویسد. نمی توانست حرف بزند. کنجکاو شدم که چه چیزی را قرار است بنویسد. بیژن گفته بود که اسم همه کسانی را که می آیند ملاقات بنویسند، به ترتیب و دقت.عجیب است.» نام هم‌ولایتی‌ها و دوستان که می‌آید گویا نجدی جان دوباره می‌گیرد. دکتر سمیعی که هم شوهر خواهر بیژن است و هم پزشک معالجش در بیمارستان مدائن می‌گوید هر کاری که ممکن بوده انجام شده است اما کار بیژن از این حرف‌ها گذشته است. او می‌گوید که ممکن است یک روز یا یه ماه بتواند این درد را تاب بیاورد اما مرخص‌اش کرده‌اند تا این روزهای آخر را پیش دختر و پسرش در خانه بگذراند.

بیژن نجدی به خاطر مجموعه‌داستان «یوزپلنگانی که با من دویده‌اند» در سال ۱۳۷۴ به طور مشترک با غزاله علی‌زاده جایزه‌ی گردون را دریافت کرد. در جدیدترین آمار فروش کتاب که مربوط به مردادماه سال ۱۳۹۴ است این کتاب به عنوان پرفروش‌ترین‌ها معرفی شد با این تیتر که «یوزپلنگان بیژن نجدی هنوز می‌دوند!».

داستان‌های بیژن نجدی به زبان‌های مختلفی از جمله انگلیسی، آلمانی و کردی ترجمه‌ شده‌اند. تا کنون چند فیلم کوتاه بر اساس داستان‌های بیژن نجدی ساخته شده‌اند که از جمله می‌توان به فیلم «خانه‌ای زیر آب» ساخته‌ی سپیده فارسی که میتوان اشاره کرد. بیژن نجدی در سوم شهریور ۱۳۷۶ در شهر لاهیجان به دلیل ابتلا به سرطان ریه درگذشت. آرام‌گاه او در کنار بقعه‌ی شیخ زاهد گیلانی قرار دارد.

منبع

لینک کوتاه: https://goo.gl/LaZ1zC

نوشته‌های مرتبط

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *