۱۳۹۷/۰۵/۳۰

آخرین اخبار

جانی هالیدی, “الویس پریسلی فرانسه”

title "جانی هالیدی, "الویس پریسلی فرانسه" " http://anamnews.com/" alt:"جانی هالیدی"

جانی هالیدی, “الویس پریسلی فرانسه”

آنام: بامداد چهارشنبه ۶ دسامبر/١۵ آذر، فرانسوی‌ها با شنیدن خبر مرگ جانی هالیدی در بهت فرو رفتند. هنرمندی که طی سالهای اخیر چند بار از مرگ جسته بود سرانجام در ٧۴ سالگی به علت سرطان ریه از دنیا رفت. جانی هالیدی که گاه “الویس پریسلی فرانسه” خوانده می‌شد، یکی از کسانی است که عشقی دیوانه‌وار به فرهنگ معاصر آمریکایی و بیش از همه به موسیقی آن داشت و توانست این عشق و شیفتگی را به بخش بزرگی از جامعۀ فرانسوی منتقل کند.

 جانی هالیدی که در اصل ژان-فیلیپ نام داشت، این عشق بی حد و مرز را طی پنجاه سال آواز خوانی به فرانسوی‌ها انتقال ‌داد. بسیاری از فرانسوی‌هایی که به عمر خود آمریکا را ندیده‌اند، نه تنها موسیقی مورد علاقه که نحوۀ لباس پوشیدن و آرایش “آمریکایی” خود را از جانی هالیدی الهام گرفته‌اند.

جانی هالیدی که در سال ١٩۴٣ در پاریس به دنیا آمد، تا هفده سالگی با اسم فرانسوی خود – ژان – فیلیپ – سر کرد اما علاقۀ شدید به فیلم‌های آمریکایی، عشق به الویس پریسلی و بالاخره حال و هوای هنری زمانه، او را به تغییر نام تشویق کرد. اسم کوچک “جانی” که در آن سال‌ها فراوان در ترانه‌ها و فیلم‌های آمریکایی شنیده می‌شد (فیلم افسانه‌ای “جانی گیتار” در سال ١٩۵۵ در فرانسه نمایش داده شد) به عنوان اسم کوچک انتخاب شد و “هالیدی” هم از یکی از اقوام دور وام گرفته شد.

به این ترتیب جوان شانزده هفده ساله همراه با گیتار خود برای اولین بار در یک برنامۀ تلویزیونی ظاهر شد و یک سال بعد – ١٩۶٠، اولین صفحۀ خود را با اسم مستعار – جانی هالیدی – به بازار داد. یکی از چهار ترانه‌ای که در همین صفحۀ اول ضبط شده بود به اسم “خاطرات، خاطرات”، خیلی زود وارد جدول پرفروش‌ها شد. یک سال بعد جانی هالیدی نخستین آلبوم ٣٣ دور خود را تحت عنوان Hello Johnny منتشر کرد و با استقبال شدید جوان‌های فرانسوی مواجه شد.

title "جانی هالیدی, "الویس پریسلی فرانسه" " http://anamnews.com/" alt:"جانی هالیدی"

مبلّغ راک اند رول

جانی هالیدی مسلماً اولین خواننده‌ای نیست که در فرانسه مبلغ راک اند رول بود. قبل از او، کم نبودند جوانانی که واله و شیفتۀ این وجه از فرهنگ آمریکایی شده بودند. راک اند رول فقط موسیقی ریتمیک و پرهیجانی برای رقص نبود. راک اند رول همراه با خود دنیایی کامل داشت: کاپشن چرمی، شلوار جین، موهای فرخوردۀ جلو پیشانی، چکمه‌های کابوی و البته گیتار برقی که در دهۀ پنجاه میلادی ناگهان محبوب‌ترین ساز دنیا شد.

در عین حال، سینمای آمریکا از همان زمان، این ظواهر رنگارنگ و پرزرق و برق را تفسیر می‌کرد و به باطن آن می‌نگریست: شور جوانی، نارضایتی نسل جدید، عدم تفاهم با خانواده و بزرگ‌ترها… از همان اواسط دهۀ پنجاه، چهره‌هایی مثل جیمز دین و مارلون براندو نمادی شده بودند برای این شور جوانی. در آن زمان، نوجوان‌های اروپایی که همچنان گرفتار اصول و انضباط خانوادۀ سنتی بودند، در آن سینما و موسیقی فقط رهایی می‌دیدند و استقلال. شور و شوق چنان قوی بود که جوانها را بدون ذره‌ای تردید به تغییر ناگهانی سر و وضع ظاهری و بعد گوش کردن به موسیقی جدید می‌کشانید.

شک نیست که رویدادهای سال ١٩۶٨ که جوان‌های فرانسه و چند کشور دیگر اروپایی را به قیام علیه “نظم موجود” تشویق کرد، در بطن خود همان میل به آزادی را داشت که از اوایل دهۀ شصت میلادی با موج راک اند رول به اروپا آمده بود.

شخصیت غیرمعمول

مقاومت جانی هالیدی در برابر سرطان سرسختانه و تحسین‌برانگیز بود. او نزدیک به هفت ماه قبل برای آخرین بار روی صحنه آمد و تقریباً هم‌زمان به دوستدارانش خبر داد که مبتلا به سرطان ریه است. جانی هالیدی حداقل ده سال آخر عمر را با بیماری‌های گوناگون سر کرد اما هیچگاه از صحنه خارج نشد.

بیش از موسیقی، این شخصیت غیرمعمول جانی هالیدی بود که وی را در داخل فرانسه به یکی از مشهورترین چهره‌های چند دهۀ اخیر تبدیل کرده بود. شهرتی که در خارج از کشور تقریباً هیچ بود. شاید به این دلیل که در عرصۀ موسیقی، جانی هالیدی چیزی برای عرضه به غیر فرانسویان نداشت. موسیقی او یک‌سر تقلیدی بود از جریان‌های گوناگون موسیقی آنگلوساکسون. با راک اند رول شروع کرد و طی پنجاه سال، همۀ شکل‌های متنوعی را که موسیقی آمریکایی-انگلیسی بر محور جاز- بلوز خلق کرده بود، به سهم خود تجربه کرد. هر بار با اشعاری به زبان فرانسه، با کلامی ساده، فارغ از هرگونه پیچیدگی ادبی و شاعرانه و با درونمایه‌های مردم‌پسند و آسان‌فهم. بدون “روشنفکربازی” اما با صحنه‌پردازی‌های حرفه‌ای و شگردهای دراماتیک امتحان‌شده که کنسرت‌هایش را دیدنی می‌کرد.

سال‌ها طنزپردازان فرانسوی و بلژیکی نحوۀ حرف زدن او، غلط‌های دستوری و “بی‌سوادی‌”‌اش را مایۀ خنده قرار دادند. حتی بیماری او و اعتیادش هم دستمایۀ طنزگویان بود. با اینهمه، جانی هالیدی هیچگاه مرعوب نشد و هر بار با قدرت به صحنه بازگشت.

بر خلاف بسیاری از هنرمندان، شخصیت جانی هالیدی بر آثارش تقدم داشت. او صمیمیت و عشقی به کار خود داشت که کارگر می‌افتاد و مردم را مجذوب می‌کرد. به گفتۀ امانوئل ماکرون، رئیس جمهوری فرانسه، جانی هالیدی برای فرانسوی‌ها “قهرمان” به حساب می‌آمد. رئیس جمهوری فرانسه چند ساعت بعد از انتشار خبر مرگ جانی هالیدی گفت که پذیرش این واقعیت برای مردم دشوار است زیرا “گویی همه باور کرده بودیم که او حقیقتاً رویین‌تن و شکست‌ناپذیر است”.

 

title "جانی هالیدی, "الویس پریسلی فرانسه" " http://anamnews.com/" alt:"جانی هالیدی"

 

عکس: theguardian

منبع

 

لینک کوتاه: https://goo.gl/MWHdYP

نوشته‌های مرتبط

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *