۱۳۹۶/۱۰/۲۶

آخرین اخبار

عیار هر چیز را زمان مشخص می کند عشق نیز در گذر زمان جلا میابد

title:"عیار هر چیز را زمان مشخص می کند. عشق نیز در گذر زمان جلا میابد- http://anamnews.com" alt:" برگی بر زمین"

 

 

عیار هر چیز را زمان مشخص می کند.

عشق نیز در گذر زمان جلا میابد اگر که عشق باشد وگرنه رنگ می بازد و محو میشود.

 

آنام: اگر صبور باشی حرفها یا به عمل تبدیل می شوند مثل بذری که جوانه می زند و برگ می دهد و سبز می شود. یا زیر خاک خشک می شود و می پوسد.

انسان در آنچه در ابتدای رابطه می بیند; به تظاهرهایی از نوع دوست داشتن نام عشق می دهد. زیرا نام دیگری بر آن نیست. فاصله ای ست بین دوستی و عشق که نمی توان آن را دوست صمیمی نامید. مثل چیزی میان دوچیز که برزخ نامیده میشود; نامی ندارد. پس به ناچار به آن عشق می گوییم و زمان را نظاره میکنیم. انسان را نظاره می کنیم که آیا این کلمات این اظهارات این نمایش ها این دوستت دارم ها … عاشقت هستم ها … تبدیل به عمل می شوند؟

عوام می گویند نیت است که مهم است اما در عالم واقع عمل است که مهم است تنها عمل است که تغییر ایجاد می کند که می سازد که باعث بالیدن می شود. از هزاران نیت خیر هیچ خیری نمی روید اما از یک عمل خیر بهره ها برده می شود.

عشق هم در گذر زمان و در هنگام ایستادگی پای پیمان ها و حرفها و تحمل مشکلات, تلاش برای حل مسائل و پیداکردن راه حلی برای آینده شکل می گیرد. می بالد. رشد می کند و دوام میابد.

انسان آگاه کسی است که حرفش برایش ارزش دارد. اگر شخصی اظهار عشق کرد و پای حرفش نایستاد اگر کسی زبانن پیمان زناشویی بست و پایش نماند – چون هنوز بر کاغذ نوشته نشده – به او دل نبندید. کسی که امروز به وعده اش به واسطه عدم ثبت بر کاغذ عمل نمی کند فردا هم به بسیار وعده های دیگرش عمل نخواهد کرد.

و البته کسی که عشق را بهانه ای برای ازدواج کرده است یعنی عشق برایش دستاویزی برای ازدواج شده است عاشق نیست دلال ازدواج است دلال ازدواج خودش.

در مسیر زندگی با بسیاری روبرو میشویم که تلاش می کنند بهترین شان را به نمایش بگذارند اما هرکس تظاهر به چیزی کند روزی پرده بر می افتد و عریان می شود.

کافیست شما عشق را پاس بدارید. عاشق درد بسیار می برد اما تنها اوست که بهره نیز می برد. عاشق واقعی با سالک چندان تفاوتی ندارد.

عاشق در نظر معشوقی که بویی از عشق نبرده است حقیر بنظر می آید. زیرا فردی که عاشق است از خود جداست. خود را در وجود معشوق می بیند در این بین اعمال و حرکاتی از او سر می زند که دیگر در اندیشه حفظ ظاهر, پرستیژ و شخصیت خود نیست. خود را نمی بیند. تنها یار را می بیند یا درواقع خود را در جمال یار می بیند. و یاری که عاشق نیست رفتارهای ناخودآگاه عشق را – که در ظاهر فرد نمایان میشوند – نمی فهمد. حتی برایش عجیب و یا مضحک هم هست. اما در واقع اینها همان نشانه های حقیقی عشق هستند. جلوه های عشق واقعی و بی پیرایه.

انسان عاشق تنهاست و اگر عاشق مطرود باشد عمیقن تنها. زیرا عاشق, تنها با معشوق می تواند سخن بگوید. و اگر معشوق پایبند نباشد. همچون درختی است که پرنده ها بر شاخه اش ننشینند. ابری برایش نبارد و جویباری از کنارش نگذرد.

عاشق درد می کشد و این درد صیقل می زند روحش را. او درد می کشد این درد آگاهی او را نسبت به خود, نسبت به زندگی و به انسان بالا می برد.

دوست من زندگی همچون آن لحظه ای است که پرنده ای بر شاخه ای نشیند شاخه تکانی می خورد و پرنده لحظه ای بعد پرواز می کند. زندگی من و تو در فاصله نشست و برخاست آن پرنده است.

در این بین تنها تعهد ما این است که عشق را پاس بداریم. زندگی قانون خود را دارد. هر عملی عکس العملی در پی خواهد داشت. عمل ما به ما باز خواهد گشت.

 

عکس: کاوه قاسمی

مطلب اختصاصی سایت آنام است. بازنشر فقط با ذکر منبع مجاز می باشد.

لینک کوتاه: https://goo.gl/1IoOJ8

نوشته‌های مرتبط

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *