۱۳۹۷/۰۶/۲۸

آخرین اخبار

نقد فیلم «آپاندیس» appendix از حسین نمازی

"title"نقد فیلم «آپاندیس» appendix از حسین نمازی" http://anamnews.com/" alt:"نمایی از فیلم"

نقد فیلم «آپاندیس» appendix از حسین نمازی

آنام: «آپاندیس» به کارگردانی حسین نمازی و تهیه‌کنندگی مقصود جباری است.

 

خلاصه داستان فیلم  «آپاندیس» : اثری اجتماعی است و وقایع روز اجتماع در آن روایت می‌شود. فیلم در بیمارستان می‌گذرد و از این لوکیشن خاص که پر از اضطراب و نگرانی است به مسایل جامعه اشاره دارد.

 

هشدار! این متن ممکن است بخشی از داستان فیلم را لو دهد.

(احمقی سنگی را در چاه می اندازد که صدها عاقل هم نمی توانند آن را بیرون بیاورند)

کلیت فیلم «آپاندیس» را می‌توان در جمله بالا خلاصه کرد، فیلمی قصه گو که با تمام ضعف‌ها و کمبود‌هایش موفق می‌شود تا بیننده را تا لحظه آخر پای تصویر نگاه دارد و این ویژگی می‌تواند مزیتی بزرگ برای یک فیلم باشد. اولین ساخته حسین نمازی که از جشنوار فجر کنار گذاشته شد، فیلمی است که پایه و اساسش بر قصه گویی سینمای کلاسیک ریخته شده و مهمترین ویژگی فیلم را نیز می‌توان در همین امر مشاهده کرد، در روزهایی که سینمای ما بیشتر مشغول ساختن آثاری است که نگاهی مشابه به یک سری از مشکلات اجتماعی دارند و درگیر روایت قصه به دور از سینمای کلاسیک هستند، آپاندیس با قصه خوبی که دارد و هم چنین نقطه گذاری‌های خوب خود می‌تواند اثری قابل تامل و قابل دیدن در سینما باشد. از همان لحظه آغازین فیلم بیننده متوجه این موضوع خواهد شد که تلاطمی بزرگ در راه است، زیرا لوکیشن فیلم و البته فضاسازی آن به شکلی است که به طور ناخودآگاه اضطراب و تشویش را به بیننده منتقل خواهد کرد، حال اینکه شخصیت‌هایی که از ابتدا در فیلم حضور دارند و به مرور نیز اضافه می‌شوند اطمینان بیننده برای وجود یک تلاطم بزرگ را بیشتر خواهند کرد.

«آپاندیس» داستانی جذاب دارد، تمام قصه فیلم در یک بیمارستان روایت می‌شود، جایی که رضا همسرش زری را به بیمارستان می‌آورد و از دوست زری یعنی لیلا کمک می‌خواهد، پس از اینکه رضا متوجه می‌شود زری باید مورد عمل جراحی آپاندیس قرار بگیرد، از لیلا می‌خواهد تا دفترچه بیمه‌اش را در اختیار آن‌ها قرار بدهد زیرا خودش پولی ندارد، لیلا که قدرت نه گفتن را ندارد به ناچار می‌پذیرد، محسن همسر لیلا نیز در همین بیمارستان کار می‌کند و موقعیت خوبی دارد، پس از اینکه مامور گزارش بیمه یعنی گلی طهماسبی به رضا و زری شک می‌کند، لیلا تمام داستان را به محسن می‌گوید و حالا محسن نیز ناخواسته در بحرانی جدی قرار می‌گیرد و بحران زمانی جدی تر می‌شود که محسن باید برای توضیح مساله به اتاق گلی طهماسسبی برود، اما او و گلی گذشته‌ای نا فرجام با یگدیگر داشته‌اند و گلی نیز دل خوشی از محسن ندارد، تمام این گره‌ها تا پایان قصه ادامه دارند و بیشتر نیز می‌شوند و در میان همه این گره‌ها حقایقی وحشتناک آشکار می‌شوند. این قصه جذاب که با استفاده از یک اشتباه رایج در کشور ما و البته موضوع مهم نه گفتن نوشته شده و پایه و اساسش را بر اشتباهی به ظاهر ساده و دروغ گذاشته، می‌تواند از لحظه آغاز تا پایان برای بیننده جذاب باشد.

 

title"نقد فیلم «آپاندیس» appendix از حسین نمازی" http://anamnews.com/" alt:"نمایی از فیلم"

نمازی که خود نویسنده فیلم نامه نیز هست، به خوبی توانسته نقطه گذاری‌های قصه در ساختار فیلمنامه کلاسیک را انجام دهد، به طوری که بیننده تغییر مسیر قصه و شروع کشمکش‌های فراوان را به خوبی حس خواهد کرد، و زمانی که این تلاطم‌ها و کشمکش‌ها با فضای بسته فیلم که تماما در بیمارستان می‌گذرد همراه می‌‌شوند، حس خفقان و استرس بیشتری را برای بیننده ایجاد خواهند کرد. «آپاندیس» پر است از لحظاتی که بیننده انتظارش را ندارد و این مزیتی بزرگ برای فیلم محسوب می‌شود، پیچیدگی‌های قصه به موقع و به اندازه هستند و موقعیتی که شخصیت‌ها در آن قرار می‌گیرند موقعیتی باورپذیر است، و یکی از بهترین ویژ‌گی‌های قصه فیلم حفظ انسجام این موقعیت‌ها از ابتدا تا انتها است، به طوری که فیلم برای حفظ تمپوی خود دست به دامان خرده اتفاق‌ها و یا خرده داستان‌های فرعی شخصیت‌ها نمی‌شود و تا آخرین لحظه در مسیر قصه‌ای که از ابتدا تعریف کرده حرکت می‌کند و اگر بناست تا حقیقتی را رو کند و یا به امری حاشیه‎ای بپردازد در دل همان قصه اصلی این کار را انجام می‌دهد و این حواشی یا اتفاقات کوچک را طوری درون قصه قرار داده که تاثیری عمیق بر روند کلی قصه نمی‌گذارند اما در عین حال مهم و حیاتی هستند. اینگونه پردازش دقیق و ریزبینانه به فیلمنامه باعث شده تا فیلم همواره جذاب و سرحال به نظر برسد.

به عنوان مثال، نویسنده شخصیتی را در فیلم قرار داده که مسئول گزارش بیمه‌های بیماران به مسئولین عالی رتبه است، گلی طهماسبی که ظاهرا پیش از این عاشق محسن بوده است و به دلیل اینکه برادر محسن مرده و محسن مجبور بوده تا با زن برادر خود یعنی لیلا ازدواج کند، دست از عشق به محسن کشیده است، و همین مساله کینه‌ای را در دل گلی نسبت به محسن قرار داده، و حالا مسئولیت این شخص در فیلم، بحرانی که محسن ناخواسته در آن قرار گرفته و گره خوردن بحران محسن با مسئولیت گلی آن قدر جذاب است که تپش قلب بیننده را به شماره بیندازد و بیننده بخواهد ادامه داستان را ببیند، در تمام مدت زمان فیلم می‌توان نمونه ‌های زیادی از این غافلگیری‌ها و تلاقی اتفاقات را مشاهده کرد که هم منطقی هستند و هم جذاب به نظر می‌رسند، و در برهوت قصه گویی درست در سینمای ما، می‌توان قصه‌ای درست و منطقی که جذابیت‌های خاص خود را نیز داراست مشاهده کرد.

 

title"نقد فیلم «آپاندیس» appendix از حسین نمازی" http://anamnews.com/" alt:"نمایی از فیلم"

«آپاندیس» در پس تمام اتفاقاتی که در قصه‌اش رقم می‌زند، شخصیت‌هایی که پرورش می‌دهد و تلاقی‌هایی که ایجاد می‌کند، نگاهی به مشکلات و معضلات جامعه دارد، بیمارستان به عنوان مکانی که همه قشرها به شکل‌های مختلف درگیر آن می‌شوند در نظر گرفته شده و دوربینی که هیچ‌گاه از این بیمارستان بیرون نمی‌رود تا ناظر و شاهد همه اتفاقات باشد، در حال نمایش جامعه‌ای کوچک است که پر از تلاقی‌ها، اتفاقات، ناگواری‌ها، دروغ‌ها، عمل‌ها و عکس العمل‌هاست. دروغی که به ظاهر کوچک است همه چیز را عوض می‌کند، غیرت یک مرد را زیر سوال می‌برد، عشقی قدیمی را نمایان و حقیقت یک ازدواج را روشن می‌کند، شک و تردیدها را بروز می‌دهد، اعتمادها را از بین می‌برد و تک تک کسانی را که خواسته و ناخواسته درگیرش می‌شوند را به ورطه نابودی می‌کشاند، و نشان می‌دهد که این دروغ از فقر و نداری نشات می‌گیرد و بیننده را در جایی قرار می‌دهد تا قضاوت کند، و این سوال را از خود بپرسد که آیا در شرایطی خاص و تحت جبر باید تن به انجام بعضی کارها داد یا نه، و بیننده می‌تواند خود را درون موقعیت حس کند و طعم آن را بچشد، و این مزیتی بزرگ برای یک فیلم است.

برخی موقعیت‌ها در فیلم می‌توانستند شکل بهتری بگیرند، عکس العمل‌های شخصیت‌ها باورپذیرتر باشند و حتی برخی صحنه‌ها نیز قابلیت حذف شدن را دارا بودند. اما انسجام فیلم از ابتدا تا انتها نمره قبولی را می‌گیرد. بازی‌های بازیگران همگی در سطحی معمولی به سر می‌برند و در جاهایی نیز ضعیف به نظر می‌رسند، اتفاقی که اگر نمی‌افتاد و بازی‌های بهتری ارائه می‌شد، قطعا به راحتی نمی‌شد که از کنار این فیلم و اتفاقاتش عبور کرد، گرچه که همین حالا نیز قصه و دغدغه فیلم بیننده را درگیر خواهد کرد.

«آپاندیس» در نگاهی کلی به عنوان فیلم اول یک کارگردان و اثری کم هزینه و کم ادعا، قابل قبول و گیراست، قصه‌ای پر کشش دارد و گره‌هایی که بیننده را وادار به دنبال کردن ادامه قصه می‌کنند در فیلم به وفور دیده می‌شوند، فیلمی که مجموعه‌ای از اتفاقات و تلاقی‌هاست، نمایشی از یک جامعه و انسان‌های درون آن است، انسان‌هایی که در عین نزدیکی دور هستند، و نمایشی از پنهان کاری‌ها، دروغ‌ها و قضاوت‌هاست. فیلمی که ادعایی ندارد و همه چیز تمام هم نیست، اما حرفش را می‌زند و جذاب است.

title"نقد فیلم «آپاندیس» appendix از حسین نمازی" http://anamnews.com/" alt:"نمایی از فیلم"

منتقد: عباس نصراللهی

منبع: نقدفارسی

لینک کوتاه: https://goo.gl/iXbXEJ

نوشته‌های مرتبط

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *