۱۳۹۶/۰۹/۲۴

آخرین اخبار

نقد فیلم Le Samouraï سامورایی از ژان پیر ملویل

 

title "نقد فیلم Le Samouraï سامورایی از ژان پیر ملویل" http://anamnews.com/" alt:"نمایی از فیلم"

نقد فیلم Le Samouraï سامورایی از ژان پیر ملویل

آنام: سامورایی ( Le Samouraï) از فیلم‌های مطرح موج نوی فرانسه محصول ۱۹۶۷ به کارگردانی ژان-پییر ملویل است.

آلن دلون، بازیگر مشهور فرانسوی، در اولین همکاری‌اش با ملویل (کارگردان مطرح موج نو) نقش قاتلی خونسرد را بازی می‌کند.

دلون در فیلم در قالب قاتلی به نام جف کاستلو ظاهر می‌شود که فقط به‌خاطر پول آدم می‌کشد. صورت جذاب و سنگیِ دلون، که در حالت عادی هم بری از احساسات است، بهترین انتخاب برای ایفای نقش کاستلو است. فیلم اگرچه ویژگی‌های فیلم نوآر (فردی که به‌تنهایی به مقابله با سیستم برمی‌خیزد، سایه‌های تیره و نورپردازی نیمه‌تاریک) را دارد، ولی بیشتر در زمرهٔ فیلم‌های برخاسته از موج نوی فرانسه دسته‌بندی می‌شود.

 

کارگردان : Jean-Pierre Melville

نویسندگان : Jean-Pierre Melville, Georges Pellegrin

بازیگران : Alain Delon, Nathalie Delon, François Périer

خلاصه داستان فیلم سامورایی  :

 جف کاستلو (آلن دلون)، آدمکش حرفه‌ای و تنهایی است که روزی در حین انجام یک قرارداد، زن پیانیستی (کتی رزیه) او را می‌بیند، قانون آدمکش‌ها حکم می‌کند که شاهد را نیز بکشند، اما…

دلایل زیادی برای بازپخش یک تصویر احساسی وجود دارد. در برخی موارد، مانند جنگ ستارگان، انگیزه بازپخش بیشتر کسب سود و منفعت است تا دلایل هنرمندانه باشد. البته این ادعا نمی‌تواند در مورد فیلم سامورایی صدق کند. یک تریلر هیجان انگیز محصول سال ۱۹۶۷ که توسط جان وو کارگردان بین المللی به عنوان یک فیلم تقریبا کامل استناد شده است و مورد تحسین قرار گرفته است. سامورایی در طی مدت بازپخش‌اش هدف کسب منفعت را دنبال نکرده است. این فیلم به گروه کوچکی از فیلم دوستان آمریکای شمالی این فرصت را داده است تا این فیلم برجسته را به طور کامل و با تمام شکوه‌اش تماشا کنند. نظر جان وو صحیح است. سامورایی به کمال نزدیک است و یک فیلم تقریبا کاملی است. این فیلم، کارگردانی زیبا، یک نمایشنامه‌ی هوشمندانه، اجرای دست اول و جوی قدرتمندانه را با صحنه‌های جذاب و هیجان انگیز ترکیب می‌کند تا به پرده‌ی نمایش رود. در تلاش برای شناسایی یک فیلم با چنین اثر مشابه‌ی، نتوانستم اثری پیدا کنم حتی در کارهای آلفرد هیچکاک. با این حال، تماشای فیلم سامورایی نشان می‌دهد که کارگردان‌هایی مانند کوئینتین تارانتینو و برایان دی پالما با ورود خاص ژان پیر ملویل با چنین پیشینه و رزومه‌ای آشنا هستند. همانطور که می‌بینید تأثیرش بر کارشان نیز مشهود است.

title "نقد فیلم Le Samouraï سامورایی از ژان پیر ملویل" http://anamnews.com/" alt:"نمایی از فیلم"

سامورایی مانند یک بازی شطرنج بین دو رقیبی که هر دو کاملا مصمم و باهوش هستند ادامه یافته است. یکی، جف کاستلو(آلن دلون، بازیگر آفتاب سوزان) یک آدمکش مزدور و متخصص است که اسنادش غیر قابل پیگیری است و غیبتش زمان وقوع جرم غیر قابل شکست است. فرد دیگری سرپرست پلیس است. (فرانسوا پریه) که مطمئن است کاستلو مسئول قتل اخیر است. او معتقد است که با یک سماجت دائمی می‌تواند هر فردی را که دروغ می‌گوید یا اختلاف و شبهه‌ای در روند داستان مظنونش ایجاد می‌کند را دستگیر کند. همینطور که فیلم ادامه می‌یابد و شکست بدیهی نزدیک تر می‌شود، سطح تنش در سامورایی به بالاترین سطح غیر قابل تصور می‌رسد. و در ادامه کاستلو برای فرار از دام‌های بغرنجی که سرپرست پلیس در متروی پاریس برای وی طراحی کرده است، تلاش می‌کند. سامورایی با یک نقل قول از کتاب “بوشیدو” (خلق داستان از کارگردان/نویسنده یعنی ملویل): “هیچ تنهایی عظیم تر از تنهایی یک سامورایی نیست، اگر چه شاید تنهایی یک ببر در جنگل باشد.” فیلم با نشان دادن این صحنه که چگونه این حقیقت برای شخصیت بکار برده می‌شود ادامه می‌یابد. اجرای آلن دلون ماهرانه و مسحور کننده است. بیان وی تغییر نمی‌کند. اما چشمانش، رفتارش و تن صدایش بسته به موقعیت تغییر می‌کند. دلون یک چهره‌ی نمایشی انکار ناپذیر دارد. زمانی که دوربین روی وی متمرکز می‌شود و زوم می‌کند، ما کاری نمی‌توانیم بکنیم جز دیدن و خیره شدن.

 

title "نقد فیلم Le Samouraï سامورایی از ژان پیر ملویل" http://anamnews.com/" alt:"نمایی از فیلم"

اولین چیزی که در مورد سامورایی به خاطر بیننده خطور می‌کند احتمالا جنبه‌ای از فیلم است که حس نهایی را در بردارد: حس باورنکردنی سبک. این یک فیلم نوآر سیاه و سفید است که رنگی تصویر برداری شده است، با یک نمای بیرونی و درونی تیره. همیشه هوا ابری و بارانی است و رنگ غالب خاکستری است. حتی زمانی که اتاق روشن است، منبع نور به ناچار لامپ فلورسنت زننده‌ای است که رنگ را از هر چیزی می‌برد. از نظر بصری، سامورایی جالب است اما برتری سبکی فیلم در اینجا متوقف نمی‌شود. ملویل ما را به سرما می‌کشاند، دنیای بیرحم شخصیت اصلی او در فیلم با یک صحنه‌ی بدون دیالوگ که طولانی است، شروع می‌شود. فیلم با ده دقیقه صحنه‌ی صحبت آزاد و تبادل کلامی کوتاه ادامه می‌یابد و سپس دو دقیقه بدون دیالوگ می‌گذرد، و دوباره یک مکالمه‌ی مختصر، سه دقیقه بدون صحبت و همینطور ادامه می یابد… ملویل فیلمش را با پچ پچ‌های بیهوده آشفته نمی‌کند و در نتیجه زمانی که فردی در سامورایی صحبت می‌کند ما گوش می‌دهیم. دلون با یک قالب خوب حمایت شده است. فرانسو پریه سرپرست فوق العاده‌ای را بازی می‌کند. به عنوان یک پلیس زیرک که هر کاری را انجام می‌دهد تا فرد مجرم را دستگیر کند. او می‌تواند بسته به شرایط فریبنده یا زننده باشد. زندگی واقعی دلون با همسرش ناتالی(در همین زمان) که نقش معشوقه‌ی کاستلو و فرد غایب هنگام جرم را بازی می کند به اندازه‌ی زندگی کاترین دونوو سک*ی است و کتی رزیه در نقش والری را به عنوان ترکیب کاملی از ابهام و جذابیت به تصویر می‌کشد. این خانم یکی از رازهایی است که کاستلو باید حل کند. البته اگر کاستلو بخواهد پلیس زرنگی باشد. اگر شما یکی از هواداران فیلم های نوآر به شکل خاص یا فیلم‌های هیجان انگیز در کل باشید، شما مدیون خودتان می‌شوید اگر به دنبال کپی فیلم سامورایی باشید. (بعد از محدود شدن اجرای فیلم در سینماها باید روی ویدئو بازپخش شده باشد) علی رغم عدم وجود لیست بهترین نقدها در مورد آن، این تصویر احساسی شایستگی آن را دارد که بالاترین جایگاه ژانر قرار گیرد. همانطور که جان وو اشاره کرده است، تصور فیلمی کامل‌تر دشوار است.

 

 

title "نقد فیلم Le Samouraï سامورایی از ژان پیر ملویل" http://anamnews.com/" alt:"نمایی از فیلم"

منتقد: راجر ایبرت

عکس: imdb

مترجم: محمدحسین جلالی

منابع: نقد فارسی- ویکی پدیا

لینک کوتاه: https://goo.gl/xjc4rN

نوشته‌های مرتبط

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *