۱۳۹۶/۰۹/۲۷

آخرین اخبار

نقد فیلم “نفس” نرگس آبیار

title:"نقد فیلم "نفس" نرگس آبیار-http://anamnews.com/ " alt:" پوستر فیلم «نفس» "

نقد فیلم “نفس” نرگس آبیار

خلاصه داستان فیلم نفس:

آنام: «نفس» سومین فیلم نرگس آبیار پس از «اشیا از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیک‌ترند» و «شیار ١۴٣» است که تجربه‌ای جدید در کارنامه این فیلمساز زن محسوب می‌شود. فیلم هرچند نگاهی به دوران دفاع مقدس و تبعات آن دارد اما محور اصلی قصه روایت دختربچه‌ای از زندگی با پدر و مادر بزرگ و خواهر و برادرانش در یک روستا است.
فیلم با انتخاب این منطق داستانی از ذهن فانتزی و تخیل‌ساز راوی قصه استفاده کرده و در طول داستانی که چندان اوج و فرودی ندارد، تلفیقی از اتفاقات روزمره زندگی این خانواده را با بهره‌گیری از انیمیشن و پیوند قصه‌های کودکانه و اتفاقات روزمره به تصویر کشیده و به نوعی قصد رسیدن به سبک و ساختاری جدید دارد.
اما واقعیت این است که این رها بودن قصه به بهانه به تصویر کشیدن رویدادهای اجتماعی ایران از دهه‌های ۵٠ تا ۶٠، جذابیتی به فیلم نداده بلکه آن را تبدیل به سریالی طولانی و بدون اوج و فرود کرده که دنبال کردن آن از پس گریم‌ها و بازی‌های نه چندان دلچسب بازیگران شناخته‌شده، سخت و حوصله‌بر است.

بیشتر بدانید: پروفسور اوته هال: فیلم «نفس» یادآور «الیور توئیست» پولانسکی است

title:"نقد فیلم "نفس" نرگس آبیار-http://anamnews.com/ " alt:" نمایی از فیلم نفس نرگس آبیار"

نظر «اوزگور یارن» استاد دانشگاه آنکارا در مورد فیلم نفس گفت:

 

فیلم نفس بیش از آنکه یک فیلم هنری باشد، فیلمی با مختصات تجاری و در عین حال بر اساس معیارها قابل تقدیر است.

 

نقد حمید رضا امیدی سرور بر فیلم نفس:

حین تماشای فیلم نفس به خصوص بعد از نیم ساعت اول که فیلم به ورطه کسالت افتاد و مدام کند و کند و کند تر شد، جوری که حتی زیبایی و شیرینی دختر بچه ای که فیلم را روایت می کرد و یا آن بارقه هایی از نوستالژی که از خوش ذوقی فیلمساز حکایت می کردند نیز نمی توانست چاره ساز باشند. مدام از خود می پرسیدم که فیلمساز چگونه می خواهد این قصه را که به جای پیش رفتن فرو می رود، تمام کند.

اگر زمستان ۱۳۵۶ را تاریخ شروع فیلم  فرض کنیم تا ۱۳۶۱ که یکسال از جنگ گذشته حدود پنج شش سال از زندگی این دختر در فیلم روایت شده آن هم درست در مقطع سنی که دختر بچه ها به سرعت رشد می کنند. درحالی که دختر بچه راوی که در انتهای فیلم باید ده – دوازده سالی داشته باشد دقیقا در همان سایزی است که در ابتدای فیلم دیدیم. احتمالا خانم آبیار باید بهتر از ما به این مسائل آگاه باشند، به خصوص وقتی در برخی فصول به جزئیات در خور ستایشی توجه کرده اند، اما چرا به این نکته مهم توجه نمی‌کند؟

 

نقد مسعود فراستی بر فیلم نفس:

 

این دیگر فیلمسازی نیست. با رانت کسی فیلمساز نمی شود و اگر یک شبه شد یک شبه هم ساقط می شود.

چقدر این فیلم مشمئز کننده است وچقدر ضد زن و ضد کودک. طرفداری مزورانه ای دارد از مظلومیت بچه ها. ضد جنگ بودن فیلمساز دیگر بدجوری لو می رود و جانماز آب کشیدن هایش.

title:"نقد فیلم "نفس" نرگس آبیار-http://anamnews.com/ " alt:" نمایی از فیلم نفس نرگس آبیار"

نظر محمد تقی فهمیم بر فیلم نفس:

 

من با بهار قصه همزادپنداری کردم و من را به گذشته خود برد.

اتفاقات و تصویرسازی فیلم برای من دلچسب بود.

همین که در میان فیلم های آپارتمانی و سیاه اجتماعی این دوره زمونه یک کارگردان به روستاها رفته و در میان خانه های قدیمی کاه گلی قصه اش را روایت می کند برای من ارزشمند بود.

هرچند فیلم انقدر اضافه و کش دارد که با حذف بسیاری از بخش های آن چیزی از فیلم از دست نمی رود.

 

نقد جواد طوسی بر فیلم نفس:

 

نفس آنقدر نگاه متکثری دارد که هیچ منطقی پشت آن نیست. روای ای که قرار است از نگاه ما به تاریخ نگاه کند. اما مرز فانتزی و واقعیت کودکانه قاطی می شود و این تاریخی که گاهی وجه پروپاگاندا پیدا می کند را شاهدیم.

فیلمی بدون قصه و نچسب که بنظرم نفس نسبت به فیلم قبلی آبیار پسرفت بود.

نمی دان چرا این حجم سرمایه را خرج کاری ک رده که مخاطب نمی تواند با آن رابطه بر قرار کند.

 

title:"نقد فیلم "نفس" نرگس آبیار-http://anamnews.com/ " alt:" نرگس آبیار، کارگردان «نفس» در نمایی از پشت صحنه این فیلم"
نرگس آبیار، کارگردان «نفس» در نمایی از پشت صحنه این فیلم

نقد فیلم نفس, نفس های بی رمق

گاه برخی فیلمسازان با ساخت بعضی از آثارشان توقعاتی را در مخاطبینشان ایجاد می کنند و همین امر کارشان را دشوار می سازد. نرگس آبیار با ساخت «شیار ۱۴۳» چنین موقعیتی را تجربه کرد؛ فیلمی که پس از آن همه ی فیلمهایش با آن فیلم مقایسه خواهند شد و به نحوی معیار ارزیابی آثارش می باشد.

یاسمن خلیلی فرد
یاسمن خلیلی فرد :

با در نظر گرفتنِ معیارِ مورد بحث،«نفس»، فیلم جدید نرگس آبیار سر و گردنی پایین تر از «شیار ۱۴۳» است. این بدان معنا نیست که فیلم فاقد ارزش و اعتبار است؛ اتفاقاً «نفس» علی رغم بی داستانی اش مخاطب را تا حدودی با خود درگیر می کند اما فیلمنامه ی اثر اشکال هایی دارد که نمی توان از آن ها چشم پوشی کرد.

«شیار ۱۴۳»، فیلم قبلی آبیار شخصیت محور بود با این حال داستان از رمق نمی افتاد و خط سیر اصلی خود را طی می کرد.

فیلم جدید او «نفس» نیز شخصیت محور است اما متأسفانه درام، در قصه گویی به شدت ناتوان است. شاید بتوان هر سکانس از فیلم را به تنهایی، قابل قبول دانست زیرا کار به لحاظ پرداخت، کارگردانی و بازیگری بی عیب و نقص است اما هنگامی که این سکانس ها گرد هم می آیند تا فیلم واحدی را تشکیل دهد آن گاه است که مخاطب با این پرسش مواجه می شود که گره ی اصلی درام چیست؟ نقاط اوج و فرودش، نقاط عطف و بحرانش کجایند؟ فیلم برای رساندن پیامش چه کار می کند؟

به نظر می رسد فیلمساز بیش از هر چیز به تم و لحن فیلمش توجه داشته است و عنصر «خاطره» و «گذشته» حرف اصلی را در فیلم او می زنند. او به گذشته ی همه ی انسان های هم نسلش بازگشته است، بنابراین احتمالاً هم نسلان فیلمساز یا لااقل آنهایی که در آن برهه زندگی کرده اند خواهند توانست با بسیاری از بخش های کار ارتباط برقرار کنند اما به احتمال زیاد آنها هم خواهند پذیرفت که این عناصر بی هیچ کارکرد اساسی در پیشبرد درام در دل آن جای گرفته اند و نقش موثری را در آن ایفا نمی کنند.

فیلم به شدت کشدار است. «شیار ۱۴۳» نیز به لحاظ زمانی طولانی بود اما ریتم کندی نداشت. فیلم دچار سکته نمی شد و با این که در هر دو فیلم شاهد برهه های زمانی مختلف هستیم در «شیار» گره خوردن موقعیت های زمانی به یکدیگر تلطیف شده و باورپذیر بود حال آن که در «نفس» گویا قرار است مستندی درباره ی تاریخ ایران در برهه ی مد نظر کارگردان ببینیم که جهش های زمانی اش خوب به هم چفت و بست نشده اند.

title:"نقد فیلم "نفس" نرگس آبیار-http://anamnews.com/ " alt:" نمایی از فیلم نفس نرگس آبیار"

به باور من تا جایی که فیلم درگیر مسئله ی انقلاب و جنگ تحمیلی نشده بود فضای باورپذیرتری داشت. حتا آن خانه ی روستایی دورافتاده و موقعیت زندگیِ خانواده ی بهار، برای مخاطب قابل قبول بود اما صحنه های مربوط به انقلاب و تظاهرات و … بر دل فیلم نمی نشیند و کارگردان علیرغم تلاشش در بازنمایی این صحنه ها نتوانسته موفق باشد. بخش های مربوط به جنگ بهتر از انقلاب از آب درآمده اند اما باز هم به پای بخش اول فیلم نمی رسند.

فیلم بازی های خوبی دارد و شاید اصلی ترین برگ برنده اش همین بازی ها باشند. بازی درخشانِ پانته آ پناهی ها در قالب نقشی بسیار دشوار از مثبت ترین بخش های فیلم است و البته انتخاب بازیگری در سن و سال او برای نقشی که حداقل ۳۰ سال از او بزرگتر است ریسک بزرگی بوده که برای آبیار با موفقیت تمام شده است.

مهران احمدی مثل همیشه در قالب نقش فرورفته و بازی بسیاری درخشانی دارد. شبنم مقدمی دیگر دارد به استادِ ایفای نقش های بسیار کوتاه اما تأثیرگذار بدل می شود؛ حضور تک سکانسی اما موثرش در فیلم با آن لهجه ی خوب و باورپذیر و حرص هایی که از بابت زندگی فروپاشیده اش می خورد از دیگر نکات مثبت فیلم آبیار است و اما بازیگر نقش بهار، شاید بار اصلی فیلم را بر دوش می کشد. نمی توان منکر سختی کار آبیار شد. اگر او در «شیار ۱۴۳» چند بازیگر حرفه ای را در اختیار داشت حالا بار اصلی فیلم او بر دوش یک دختربچه ۷-۸ ساله است که باید در قالب نقشی دشوار فرو رود و علاوه بر کنش های بیرونی بحران های درونی دخترک را نیز به تصویر درآورد و ساره موسوی از پس این امر خطیر به خوبی برآمده است و چه خوب می شود اگر داوران امسال به حضور هنرمندان خردسال توجه بیشتری نشان دهند و بازی این بازیگر کودک را نادیده نگیرند.

اما اشاره ای کوتاه هم به سکانس نهایی فیلم داشته باشم؛ سکانسی که قرار است دلخراش باشد و تأثیرگذار اما آن قدر که باید تحت تأثیر قرارم نداد. بله، فیلمساز هدف والایی از تمام کردن فیلمش به این شکل داشته است و آن یادآوری تلخی جنگ و تبعات آن بر زندگی آدم هاییست که با امید و رویا زندگی می کنند اما این سکانس بر چنین فیلمی نمی نشیند و دلیلش شاید حال و هوای کودکانه ی فیلم، بازسازی فضای ذهنی کودک با بهره گیری از انیمیشن و فضاسازی متفاوت آن باشد که به شدت متفاوت از فیلم قبلی فیلمساز است و عنصر «مرگ» آن هم مرگ کودک نمی تواند در دل آن جا داشته باشد.

title:"نقد فیلم "نفس" نرگس آبیار-http://anamnews.com/ " alt:" نمایی از فیلم نفس نرگس آبیار"

لینک کوتاه:  http://goo.gl/Cja5Nr

منابع: اعتماد- سلام سینما- مد و مه

نوشته‌های مرتبط

5 نظر

  1. gjk

    فیلم پوچگرایانه ای بود، مادر بچه اش ازاد شده دائم از شوهر غر می زند، یادمان باشد که این مادری است که فرزندش از شکنجه گاه ساواک ازاد شده است، انقلاب میشود همه جا ظاهرا پر از شور است اما خانواده غفور انگار نه انگار…بدون ذره ای تاثیر از اطراف، یک زن افراطی و شوخی های اطرافش شده است و البته سنت و دین و عقاید شده اند سیبل خنده! راستی فیلم چه به ما یاد داد؟ نسبتش با اتفاقات و نسبت های خانواده های الان چیست؟

    پاسخ
  2. sahar

    فیلم نفس ارزش دوبار دیدن را دارد. فیلم هایی که در مورد مذمت جنگ ساخته می شوند بسیار صحنه های تلخ و دلهره آوری دارد. ولی فیلم نفس برای رساندن پیامش از روش لطیف ، زیبا و معصومانه استفاده کرده. و در انتقال پیام موفق بوده .

    پاسخ
  3. امیررضا

    تاسف برای سینمای ضعیف لابی گری ایران …

    چطور ممکنه اینچنین فیلمی رو فرستاد برای اسکار؟ فیلمی که از اول تا آخر فیلم پر از مشکلات اساسی (بدجلوه دادن احترام (کتک زدن پیرمرد!!!) ، سیاه نمایی های تاریخی، دیالوگ هایی بالا تر حد کودک و … و بیش از ۲۰ مشکل جزئیه.
    از همه ی اینا به کنار! آخه مگه میشه ۲ ساعت و نیم یه فیلمی رو طول بدی بعد اینجوری تموم بشه؟ با مردن شخصیت اصلی فیلم؟؟ واقعا تاسف برای این سینمای ضعیف …

    فیلم ” لاک قرمز ” ده ها برابر با ارزش تر از این فیلم بی دروپیکر بود. واقعا با چه منطقی (پول و لابی و …) نفس برای اسکار فرستاده میشه؟

    پاسخ

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *