۱۳۹۶/۰۹/۲۴

آخرین اخبار

کتاب “٨١۴٩٠” اثر آلبر شمبون با ترجمه احمد شاملو

 

title:"کتاب "٨١۴٩٠" اثر آلبر شمبون با ترجمه احمد شاملو "- http://anamnews.com" alt:"نمایی از جلد کتاب"
منبع: goodreads

کتاب “٨١۴٩٠” اثر آلبر شمبون با ترجمه احمد شاملو

آنام: نشر نگاه اخیرا کتاب “٨١۴٩٠” اثر آلبر شمبون را با ترجمه احمد شاملو منتشر کرده است. ٨١۴٩٠ شهادتی است به کشتار و نسل کشی در اردوگاه های کار نازی ها؛ کتابی علیه فاشیسم و نازیسم است.

“آلبر شمبون” (Albert Chambon) از اعضای “نهضت مقاومت” فرانسه بود که علیه اشغال فرانسه به دست آلمان نازی و علیه همدستی “رژیم ویشی” با آلمان در خلال جنگ جهانی دوم فعالیت می کرد و خاطرات خود را از زمان دستگیری در فرانسه تا انتقالش به آلمان و اردوگاه های مختلف نقل می کند. و سعی می کند گوشه ای از جنایات نازی ها را آشکار سازد همانطور که خود در مقدمه کتاب “٨١۴٩٠” می گوید:

“آنچه در این اوراق می‌خوانید «سرگذشتی» نیست که براساس زندگی در بازداشتگاه‌های تمرکز اسیران نوشته شده باشد. نیز این اوراق از آنچه در “اردوگاه‌های مرگ” شنیده و دیده شده یا خود بر سرگذشته است روایتی نمی‌کند. این اوراق، تنها و تنها رونویس چیزهایی است که من در جریان یک سال گرفتاری خویش، در سلول انفرادی و اردوگاه‌های کار اجباری، شتاب‌آلوده بر پاره کاغذهایی یادداشت کرده، توفیق یافته‌ام از شبیخون‌های مکرر زندانبانان‌شان درامان نگه دارم بی‌آن‌که اکنون، هیچ‌گونه دستی در آن برده باشم حتا در نحوه‌ی بیان آن.”

“شمبون” چنان واضح و ساده و روان خاطرات خود را از قساوت ها و جنایات نازی ها نقل کرده است که من ترجیح دادم فقط قسمت هایی از متن کتاب”٨١۴٩٠” را که در بخش ها و اردوگاه های مختلف اتفاق می افتد نقل کنم.

“در قطار پس از دستگیری و عازم آلمان”
یکی از رفقای ما از تشنگی می میرد. شاید هم زیر تنه دیگران که نمی توانند بر خودشان تسلط پیدا کنند و بی اراده از پا در می آیند خفه شده است.
شب هم یکی دیگر… بی هیچ شکوه و شکایتی.
و باز هم، دو نفر دیگر…
یکی از رفقایمان گرفتار بحران جنون خشم شده است. اگر کتکش نزنیم کار به جاهای باریک می کشد…
شب، شبنمی که به پنجره و شبکه های آهنی جلو هواکش واگن می زند، تولید چند قطره آبی می کند؛ و با لیس کشیدن به میله ها می توان گلویی تازه کرد. بر سر این موضوع، جنجالی و هیاهویی در می گیرد: همه، یکدیگر را می زنند، یکدیگر را هل می دهند و فریاد می کشند: “نوبت من است! نوبت من است!”…

“اردوگاه بوخن والد”
برای ما، هیچی از این شیپور “بیدار باش” صبح ها بی معناتر نیست؛ چون که اصلا خوابی وجود ندارد تا بیدارباشی بتواند وجود داشته باشد. روی این زمین گل و شل پر از نجاسات و پر از دستچال های آب یخ بسته، شاید آدم مجموعا، از یک تا دو ساعت بتواند بخوابد… همه مان ترجیح می دهیم که مثل اسب ها، به انتظار آنکه آفتاب بزند و دوباره بیگاری شروع بشود، سرپا بایستیم و چرت بزنیم.
آنچه آسایش ما را در این آسایشگاه بی سقف و ستون آغشته به گند و کثافت تکمیل می کند آن است که خاکستر و استخوان های سوخته و نیمسوز اجساد قربانیانی را که در کوره های آدم سوزی می سوزانند نیز در همین نقطه خالی می کنند!

“حاضر و غایب، امر مقدسی است.”
“هیچ عذر و بهانه یی به شما اجازه نخواهد داد که موقع حاضر و غایب کردن حضور نداشته باشید.”
“اگر قرار است امروز بمیرید، سر صف حاضر و غایب بمیرید!”… و اگر کسی پیش از اجرای حاضر و غایب بمیرد، باید دو نفر رفیقی که معمولا توی صف حاضر و غایب این ور و آن ورش می ایستند، زیر بغلش را بگیرند و تا خاتمه حاضر و غایب سر پا نگهش دارند…
این را با یک جمله صریح برای ما تشریح می کنند:
“این جا مریض وجود ندارد. این جا، هر که هست، یا زنده است یا مرده؛ والسلام!”

کارخانه و بازداشتگاه “آن نن – ویت تن”
نبوغ “اردوی تمرکز اسیران” در این است که می تواند چیزی را که یک دقیقه پیش ازش وحشت داشتی یا ازش مثل مار از پونه فرار می کردی، برایت خواستنی و دوست داشتنی کند.
چنان بیش از پیش در این گنداب فرو می رویم که هر چیزی را می پذیریم و با گردن نهادن به آن کلکش را می کنیم، و به دور کمترین چیزی که برایمان باقی مانده است، در ذهن خود فلسفه می بافیم.
عجیب این است که وقتی این کمترین چیز باقی مانده هم به نوبه ی خودش جویده شد و از میان رفت، آن چه باز هم تا دیشب و دیروز زیر بار نرفتنی و تحمل ناپذیر جلوه می کرد، تحمل پذیر و زیر بار رفتنی می شود. حال آن که صد بار با خود گفته بودی اگر فلان و فلان چیز پیش بیاید، آن وقت دیگر “نه! آن را دیگر اهلش نیستم!”… اما به زودی “آن چیز ” هم پیش می آید و تو هم “اهلش هستی”. …

جوانک روسی که فلنگ را بست و گیرش آوردند، به مجازات وحشتناکی محکوم شد:
به هر دست یک سطل پر از آب، باید بیست و چهار ساعت تمام زیر باران روی تابوره ی کم عرضی بایستد. و بهش اخطار شد که اگر سطل را ول کند بی معطلی گلوله یی پس گردنش شلیک می شود.
هفت یا هشت ساعت بعد، صدای خشک تپانچه بلند شد!
یکشنبه گذشته، حدود ساعت ده صبح در راه بازگشت از کارخانه، یکی دیگر از روس ها اقدام به فرار کرد. این ماجرا سبب شد که از آن پس، ما در صفوف پنج نفری حرکت کنیم و در طول راه میان کارخانه و بازداشتگاه، بازوهامان را در یکدیگر حلقه کنیم.
از هر ردیف پنج نفری اگر کسی بگریزد چهار نفر بقیه بی درنگ به دار آویخته می شوند؛ اگر هر پنج نفر یک ردیف فرار کنند، هر پنج نفر ردیف عقب به دار آویخته می شوند.

“راهپیمایی اجباری از “ویت تن- آن نن” به “لیپش تات”

“باگار” یکی از رفقای ما، پس از یک راحت باش کوتاه، نمی تواند به شتاب خودش را به ستون برساند، و یکی از نفرات اس.اس گلوله ای به سویش شلیک می کند. اکنون باگار که گلوله جگرش را سوراخ کرده است روی ارابه ای که ما می کشیم، در حال احتضار است. اس.اس ها قدغن کرده اند که کسی نزد او نرود، و هیچ کس اجازه ندارد برای مراقبت یا دلداری دادن به محتضر بی گناه بدو نزدیک شود.
پس از سه ساعت جان کندن، تمام می کند. سه ساعتی که، نالید و یکایک ما را به نام صدا کرد و به یاری طلبید، بی آن که ما حتا بتوانیم به صدای او پاسخی بگوییم.
جنازه اش را کنار راه می گذاریم.
ادامه می دهیم… ادامه می دهیم… .

علی محمدی
کارشناس ارشد روانشناسی

پی نوشت:

۱ – اردوگاه بوخن‌والد (به آلمانی: Konzentrationslager Buchenwald) یکی از اولین و بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود که در فاصله ۸ کیلومتری از شهر وایمار، آلمان ساخته شده بود. زندانیان اردوگاه از سراسر اروپا و روسیه بودند و شامل یهودیان، لهستانی‌ها و اسلوونی‌های غیر یهودی، زندانیان سیاسی و مذهبی، کولی‌ها، جنایتکاران، همجنس گرایان، و زندانیان جنگی می‌شدند. بوخن‌والد یکی از بزرگترین اردوگاه‌های هولوکاست بود. این اردوگاه بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ میلادی، محل نگهداری بیش از ۲۵۰ هزار زندانی از ۳۶ کشور، به وسیله آلمان نازی بود.

۲ – “رژیم ویشی” به حکومت فرانسه در زمان بین ۱۹۴۰ (شکست از آلمان نازی) و ۱۹۴۴ (آزادسازی فرانسه توسط متفقین و نیروهای مقاومت) گفته می‌شود. ریاست این دولت بر عهده مارشال پتن بود. پس از جنگ، مارشال پتن به جرم خیانت به کشور، به اعدام محکوم شد که این حکم توسط مارشال دوگل تبدیل به حبس ابد شد.

منبع: دکتر سرگلزایی

لینک کوتاه: https://goo.gl/RDGEAx

نوشته‌های مرتبط

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *